Bloot wanneer mogelijk, gekleed wanneer nodig?

Blog 20 van Naked Wanderings voor Athena – 01/08/2020

Er wordt wel eens gezegd dat naturisten het liefst helemaal nooit kleren zouden dragen. “Bloot wanneer mogelijk, gekleed wanneer nodig”, luidt de slogan.

Toen het naturisme in ons leven kwam, vonden we dat toch een beetje verregaand. Natuurlijk, eens we de smaak van de blote wellness te pakken hadden, zouden we voor geen geld van de wereld nog in badpak de jacuzzi of sauna ingedoken hebben. En het comfort van de blote camping? Daar kan geen enkel gekleed kampeerparadijs tegenop.

Maar “bloot wanneer mogelijk”… Als we daar verder over nadachten, kwamen toch wel een pak onbenutte blote situaties naar boven. Alhoewel, onbenut? Willen we echt dat half uurtje tussen het thuiskomen van het werk en de dagelijkse inkopen onze kleren uitdoen? Of die zaterdagmiddag, wetende dat op elk moment de deurbel kan gaan en er ons een spurtje naar de kleerkast te wachten staat? Zetten we in de winter de thermostaat een paar graden hoger, om toch maar in ons blootje te kunnen rondhangen? Of leren we best leven met koude billen?
“Bloot wanneer mogelijk, gekleed wanneer nodig”

Nee, op zo’n momenten leek kleding voor ons toch best nodig. Hoewel bloot technisch gezien wel mogelijk was. Uit de gesprekken met de vele naturisten die we rond de wereld leerden kennen, bleek dat we hierin zeker niet alleen waren. In tegendeel, de meesten hadden helemaal geen hekel aan kleren en hadden niet de nood om die bij elke mogelijkheid van zich af te gooien. We leerden dat de tijd die men zonder kleren spendeert geen barometer is voor het naturisme. Dat iemand die een weekje of twee bloot kampeert in de zomer niet meer of minder naturist is dan iemand die de kleerkast strategisch bij de voordeur heeft staan.

We leerden ook dat niet iedereen hier hetzelfde over denkt. Nu en dan komen we wel eens een die-hard naturist tegen die wanneer het prille lentezonnetje maar net voor zo’n 15°C zorgt, de kleren in de camper laat en vindt dat alle anderen dat vooral ook moeten doen.
Bloot wanneer mogelijk… ja ja… Maar alles onder de twintig graden neigt voor ons toch vooral richting gekleed wanneer nodig. Deze individuen vormen uiteraard niet de meerderheid van de naturisten. Wij noemen ze de “24/7 naturist”. Als het aan hen ligt, mag “gekleed wanneer nodig” gerust uit de leuze geschrapt worden. Iedereen altijd bloot. Een leven zonder kleren. Basta.

Net zoals voor de meeste andere naturisten hoeft het voor ons dus niet zo ver te gaan. Als “blote bloggers”, op zoek naar hoe naturisme wordt beleefd in verschillende delen van de wereld, heeft het naturisme natuurlijk een heel belangrijke plek in ons leven. Maar dat wil niet zeggen dat we daarom andere leuke dingen gaan laten, gewoon omdat we ze niet in ons blootje kunnen doen. Net als alle anderen, hebben we de gulden middenweg gevonden. Een levensstijl waarin “mogelijk” en “nodig” flexibele termen zijn, die we vooral zelf willen invullen.
“We gaan geen andere leuke dingen laten, gewoon omdat we ze niet in ons blootje kunnen doen”

Een leven zonder kleren mag dan wel heel aantrekkelijk en comfortabel klinken, we zouden het enkel leuk vinden wanneer we écht alles in ons blootje kunnen doen. En laat dat nu net zijn wat plots gebeurde. Een virus raasde over onze aarde, de wereld sloot z’n deuren, bibliotheken, musea, restaurants, café’s, concertgebouwen, tentoonstellingen, en alle andere dingen waar we al eens graag een broek voor aandoen, gingen dicht. Daarbij hadden we wel het geluk dat we kwamen vast te zitten in Mexico, een land met gemiddelde temperaturen die zelfs de niet-naturist een hekel aan kleren doet krijgen.

Onze kleren gingen de kast in, om er pas sporadisch terug uit te komen. Hoofdzakelijk wanneer onze magen begonnen te knorren en de hond des huizes alle interesse in onze koelkast verloor. Snel even winkelen, en dan de kleren terug uit, nog voor de boodschappen een plek te geven. We hoefden er zelfs niet over na te denken. Kleren werden een last. Een noodzakelijk kwaad waar we het liefst zo min mogelijk mee in aanraking kwamen. Gekleed wanneer nodig? Nee nee, gekleed wanneer het echt echt echt niet anders kon. We werden 24/7 naturisten.

Het was interessant om te zien hoe snel we een leven zonder kleren gewoon werden. We dachten er zelfs niet meer bij na. We stonden ’s ochtends op in ons blootje en gingen ’s avonds zo slapen. Eindeloos comfort. Niet meer hoeven na te denken over wat we vandaag eens zouden aandoen, geen schrik voor wijnplekken die er niet meer zullen verdwijnen. Een wasmachine, hoe ziet dat er nu weer uit? Een maand ging voorbij, en nog eentje, en dan nog maar een. Ons blote leven slorpte ons op. Als er dan al iets te gebeuren viel in het dorp waarbij enige kleding toch wel gewenst was, zochten we uitvluchten om niet te hoeven gaan. Om die warme, plakkerige kleren toch maar in de kast te kunnen laten.
“We stonden ’s ochtends op in ons blootje en gingen ’s avonds zo slapen.”

En toen begon de wereld stilletjes terug open te gaan. De eerste restauranthouders zochten naar een manier om zoveel mogelijk tafeltjes te plaatsen en toch de verplichte anderhalve meter afstand te bewaren. Er kwam beweging in de straten, maatregels werden versoepeld en de eerste vliegtuigen verschenen terug op de startbanen. We stonden voor de keuze: Proberen we dit blote leven zo lang mogelijk te koesteren? Of pikken we ons nomadische leven, waar we tot een paar maand geleden zo erg aan gehecht waren, terug op? Zij het dan wel met broek en t-shirt, nu en dan.

Hoe erg we genoten hebben van ons leven zonder kleren, dit was niet “ons naturisme”. Er zijn nog zoveel plekken die we niet verkend hebben, zoveel aspecten van het naturisme die we nog kunnen leren. Dus wij trekken terug de wijde wereld in. Bloot wanneer mogelijk, uiteraard.

NAAR: >>>BLOGPAGINA: NAKED WANDERINGS BLOGT VOOR ATHENA

Kalender

Nieuws

Athena

Bloot reizen in 2020

Blog 21: Laten we starten met een verontschuldiging. Net als vele anderen, zijn jullie het woord “corona” waarschijnlijk al behoorlijk moe. Als blote bloggers, of beter gezegd, blote nomaden, is...

Athena

Paul en Rita 50 jaar gehuwd

Op 3 september 1970 huwden Paul en Rita. Gelet op hun verbondenheid met Athena stonden zij er op om het groot avondfeest op het terrein te vieren. Robert en Irène,...